Björg bullar

--> Björg bullar



		<< current


		Skoða gestabókina Nafn : Netfang : Heimsíða : Skilaboð :

laugardagur, maí 03, 2003

Jæja, og maður er enn að reyna við prófið. Þegar því er lokið (á mánudaginn) ætla ég að fara að kaupa afmælisgjöf handa móður minni, og hver veit?! Jafnvel ömmu líka. Og um kvöldið ætla ég (loksins!!!) að hitta Chantal! Klukkan átta, Cafe Centraal. Það verður merkilegt og örugglega mjög mjög gaman.

ég er að flippa í rauðum varalit. Finnst ég ógeðslega flott! Og þessvegna ætla ég að reyna að fá Therese á smá djamm á föstudaginn, rautt djamm. Þema.

og ég er líka að flippa á smekkleysu. Þar er að finna lög og brot af lögum. Þar lepur maður rjómann af íslenskri tónlist eins og hún gerist best! Hey! hey! Heyrðu mig góða, þú gerir það nú....
You are the sunken beach you make my head go over - you are the sunny street that all the cars driver over... You are my loving insane..... Superman..... Reykjavíkurnætur í den.

fimmtudagur, maí 01, 2003

Enn af mígreni

"Ertu nokkuð búin að ofgera svefnvenjunum þínum undanfarið eða hefurðu borðað of mikið súkkulaði eða appelsínur, drukkið rauðvín, borðað mikið af ostum eða eitthvað þessháttar. Er mikil sól ? Vertu með sólbirtugleraugu. Æ, mömmur vilja alltaf vera að passa upp á ungana sína."
Já, þær eru yndislegar þessar mömmur!

Stundum hefur það komið fyrir að vinir mínir sem hafa greiðan aðgang að msn, segja mér frá einhverju sem er að gerast á spjallborði nfmh.is. Nema hvað, að einstaka sinnum kemur fyrir að ég fæ aðgang þar inn, á notendanafni annarra.
Nú veit ég ekki hvort það er vegna þess að ég er ekki í skólanum, sem stendur, en að mínu mati eru þessar umræður í 80% tilfella mesta bull sem ég hef á ævi minni heyrt (og hef ég þó nokkurt vit á skáldskap)!
En ein umræðan ber skemmtilegasta tiltil sem ég hef lengi séð, neflilega: "Afhverju að trúa á þennan Guð sem enginn hefur hitt (nema þegar hann var einn)?"

Af mígreni

Ég skelf enn, en mig er farið að gruna að það sé ekki vegna kaffidrykkju.
Þó væri ég ekki hissa ef kaffidrykkjan orsakaði þetta helvítis mígrenikast! En samt - tveir kaffibollar? Þetta mun vera fyrsta mígrenikastið mitt í átta mánuði eða svo, mér ekki til mikillar ánægju. Þó svo ég neiti yfirleitt þessari staðhæfingu þegar móðir mín kýs að greina mér frá henni, þá eru mígreniköst (okkar mæðra allavega (haha! þú hlýtur að hafa sömu reynslu og ég móðir góð!)) fylgifiskur óreglulegs svefns, óreglulegs matarræðis og svo framvegis. Og þessvegna er mér ómögulegt að skilja hversvegna ég fékk mígrenikast í dag. Eins og ég svaf í átta tíma í nótt og borðaði í dag.
Það bætir svo ekki stöðuna að lyfin mín virkuðu ekki í fyrstu atrennu, og reyndi ég að hringja í mömmu. Síminn okkar er bilaður. Ég grét. Setti á mig sólgleraugu (þoli ekki ljós) og fór í tölvuna og sendi henni sms. Fór aftur að gráta (hey! þetta er vont!) og ákvað svo að taka til minna ráða og taka annan parkódín forte stíl. Ég hringi semsagt í mömmu, vegna þess að ég er ekki með leiðbeiningar um þessa stíla sem ég er með, parkódín stíllinn er 500 mg og ég var ekki viss um hvort ég myndi "óverdósa" með tveim. Stíla já - ef ég fæ mígrenikast og tek töflur, verður staðan þessi: Björg á hnjánum fyrir framan klósettið að æla, með mígreni! Dauði. En mamma svaraði aftur með e-maili (ofurheilbrigð þessi fjölskylda mín, að koma úr göngu í Heiðmörk... jæja) og sagði að tveir stílar væru í lagi - ekki keyra!
Jæja, ég tók semsagt auka parkódín stíl, steinrotaðist og vaknaði við dyrabjölluna. Enginn hausverkur. "Good morning! I´m a student am I´m here to sell you a small book about Congo, because I´m a poor student, and I'm selling you this so I can buy food". Átti ekki neitt í smáu, svo ég sendi hann í burtu. Afsakaði mig með mígrenikasti, bágri fjárhagsstöðu og ég veit ekki hvað og hvað. Það þurfti svolítið til. En það var þá sem ég tók eftir skjálftanum.
Ímyndaðu þér að þú standir í sumarkjól / stuttbuxum á Þingvöllum í norðangaddi og snjókomu. Ég skalf svoleiðis mikið.
En þar sem heilsan er komin aftur, ætla ég að lesa um Jón Ólafsson. Ekki Norðurljósafátækling, ekki tónlistarmann. Indíafara!

Ég er farin að skjálfa af kaffidrykku. Eða stressi. Eða hvorttveggja.

Til linka

Fyrstan ber að nefna Atla Bollason. Það hef ég alltaf vitað að Atli er skemmtilegur og sniðugur strákur, og bera skrif hans glöggt þess merki.
Málfélagi minn; Ragnheiður, er ekki síðri. Það er ótrúlegt hvað manneskjunni dettur í hug, og allt skemmtilega orðað.
Til þess að móðga ekki körfuboltabringuna og vonbiðil minn, Mumma, er hann hér númer 3 (þó svo að þessi listi sé ekki í vinsældaröð!). Mummi hefur einstaklega gaman af körfubolta, sem er gott mál, en hann er farin að gleyma nba-viðvörununum. Ég er ekki viss um að hann hafi kunnað að meta grín mitt um Hagamúsina og My Little Pony.... Wasynay!
Ofurstúdentinn í ár: Hildigunnur; Skördí, yndisfríða stúlkukindin með englaröddina. Ég elska þig.
(Þrír síðastnefndu voru félagsskapur minn um páskana. Jájá)
Marta Smarta Halakarta skrifar æði skemmtilega pistla um fornar dyggðir, sem og nýjar. Til dæmis þegar hún slefaði á skóna sína og geitunga í Skotlandi. Skál, Marta! Hipp Hipp Húrraaaa!!
Bragi. Bragi er sniðugur strákur sem er svo heppinn að vera kærasti sætustu og bestu stelpu í heimi, held ég bara. Honum þakka ég fyrir myndirnar sem teknar voru rétt fyrir jól á hans heimili. Mjög artí fartí alltsaman!

Jæja, ég held ég sé hætt þessari upptalningu í bili (þeir sem ekki voru nefndir í þessari fyrstu atrennu mega alls ekki, undir neinum tilvikum, mógast! þeir koma einfaldlega næst. Eða þarnæst). Íslenskan bíður (það er merkilegt hvað manni dettur í hug að gera þegar maður ætti að vera að lesa undir próf)!

Um linka

Löngum stundum hef ég setið og velt þeim valmöguleika fyrir mér að skella upp nokkrum linkum. Eftir miklar vangaveltur og veltuvanga, mun ég hafa komist að niðurstöðu, og hún mundi vera þessi:
Það ætla ég ekki að gera.
Ástæðurnar eru eftirfarandi:
i) Ég sé ekki fram á að geta gert það sjálf, og vegna nýrrar stefnu hjá sjálfri mér sem gengur út á að láta sem minnst fyrir mér hafa (innsk. Gengur svona upp og ofan), þá ætla ég ekki að biðja um aðstoð við það líka!
ii) Þó svo ég vijil þakka öllum þeim sem linka á mig (krækja í mig - hlekkja mig - o.s.frv.), þá nenni ég ekki að taka þá í eftirfarandi umræðum:
"Bíddu - ætlarðu ekki að linka á mig?"
"Þú linkar ekki á mig"
".....Linkurinn kominn"
"Takk. Þú ert líka kominn á linkalistann minn"
(Dagur líður)
"Bíddu - verðskulda ég ekki að vera í Daglegt / Hall of Fame / o.s.frv. ?!!"
"Þá verðurðu að blogga oftar"
blablablablabalbalbalbalablabla......
[samtal þetta var uppspuni, en á sér þó einhverja stoð í raunveruleika internetsins]
iii) Þar sem nafn mitt birtist á þónokkrum síðum (aftur vil ég þakka fyrir) þá sæi ég mig skuldbundna til að skella þeim öllum upp - en þar með er ekki öll sagan sögð! Hvað með alla þá sem ég þekki ekki neitt, en les samt?! Þetta yrði semsagt ein heljarinnar romsa!
iiii) Í stað þess að setja upp hlekkjalista, hef ég ákveðið að verða duglegri að minnast á þá sem eru skemmtilegir, og sem flestir ættu að skoða. Með hlekkjum auðvitað.

Frá linkum

Tekex með skápabragði er ekki gott

miðvikudagur, apríl 30, 2003

Afsakið - Hvað er málið með Madonnu?! Ókei, ég veit ég er sæt, en að þurfa að ofsækja mig; er það ekki full langt gengið?!

Annars var ég nú bara að koma úr Yoga tíma. Kennarinn okkar er frá Ísrael (mér er ómögulegt að muna nafnið hennar!), og þegar hún er að útskýra æfingarnar fyrir okkur, notar hún fræðiorð. Gott og blessað, nema við höfum hingað til ekki fullkomlega gert okkur grein fyrir því hvað þau öll þýða. En nú er öldin önnur. Hún byrjaði tímann á því að koma með stóra líffræðibók til að sýna okkur líkamann - að innan. Og lögðum við þá saman tvo og tvo og fengum út fjóra. Hljómar betur en þrír.
Annars eru þetta frábærir tímar. Therese, Camilla og ég förum saman, svo það er í lagi ef ein kemst ekki. Í dýrara lagi, en... við erum í einkakennslu. Lúxus. Og þar af leiðandi hef ég ekki minnstu áhyggjur af því að gera eitthvað rangt, því hún fylgist með manni, eins og köttur með mús. Enda kattliðug. Hún sko, ekki ég.

Og þá held ég bara að ég fari að snúa mér að íslenskunni.....

mánudagur, apríl 28, 2003

Amma var að hringja, hún er búin að selja húsið. Ég veit satt best að segja ekki alveg hvað mér finnst um það, er ég ekki eigingjörn?! Að sjálfsögðu er ég himinlifandi yfir því að henni hafi tekist að selja húsið, ekki draumur hvers manns að eiga einbýlishús á Húsavík, svona á gamalsaldri. En að hugsa til þess að ég eigi aldrei aftur eftir að koma þangað.... að eignast annað hús til að ganga í gegnum á hverjum degi, bara til þess að vera alveg viss um að gleyma því ekki.
Fyrirgefiði hvað ég er eitthvað vælin. Svona er það þegar maður býr í nokkurþúsunda kílómetra fjarlægð, og langar fátt jafn mikið eins og að kyssa ömmu sína.

sunnudagur, apríl 27, 2003

Í gær gerist sá ótrúlegi atburður að ég fór út að skemmta mér. Ætlunin var nú reyndar bara að fara á PúkkPúkk í súpu, sem við Therese og gerðum, en vorum í svo góðum fílíng - að þegar við hittum Greg (vin Fred, kærasta Therese), og Marie og hennar vin, þá ákváðum við að sitja lengur.
Uppgötvanir kvöldsins voru meðalannars þær að það borgar sig að kaupa stóran bjór en lítinn, og að lítill Carlsberg kostar jafnmikið og stór Bel. Menn frá Manchester í bláum stuttermabolum eru leiðinlegir. Ef plötusnúðar eru fastir í electro-næstumþví-techno-dæmi, þá er gott að luma á geisladiskum í hekluðum mjólkurplastpoka (og sjá - þú færð að hlusta á Blonde Redhead og Led Zeppelin).
En sú besta og alversta er sú, að dönskukunnátta Therese er mjög takmörkuð, og hún skilur alls ekkert hvað ég reyni að segja henni.